Vertrouwen op onzekerheid

Of ik hem terug wilde bellen. Een jonge man, begin dertig. Wanneer hij opneemt zegt hij: “m’n kop maakt me gek, ik kan de hele dag aan niets anders denken. Ik slaap niet meer, kan me niet meer concentreren, ik ben moe, uitgeput, op. Ik wil weten waar ik aan toe ben. Ik word gek van die onzekerheid”. “Dat is nou net het probleem”, zeg ik.

Read More

De arrogantie van de zorgverlener

Nog altijd is er een wedloop aan de gang tussen twee vormen van gezondheidszorg. Met aan de ene kant van de lijn de Westerse, wetenschappelijk bewezen, evidence based geneeskunde. En aan de andere kant de alternatieve, vaak oosterse, vormen van geneeskunde. Ook wel complementaire vormen van zorg genoemd. Onbewust houden beide partijen de oorlog in stand. Zijn ze beiden even schuldig. En zijn er twee verliezers.

Read More

Overgave is geen opgeven

Verbaasd kijkt ze me aan. “Accepteren? Vraag je me nou om het zomaar te accepteren?” Ik zie haar denken. Dat kán toch niet? Als ik dit accepteer, dan geef ik toch op aan wat ik wil? Verbazing, maakt plaats voor verwarring. Verwarring en wanhoop: “Goed voor mezelf zorgen zeg je toch? Welnu, ik wil iets anders. Iets anders dan dít…”

Read More

Terwijl ik mijn stappen maak in de sneeuw hoor ik mijn ademhaling. Adem in…adem uit, adem in… adem uit.

De mist maakt het opeens glashelder

Terwijl ik mijn stappen maak in de sneeuw hoor ik mijn ademhaling. Adem in…adem uit, adem in… adem uit. Het is mistig, er is geen contrast en de route is verhuld in een grijswitte massa. Dan verlies ik grip met mijn ski, verlies mijn balans en glij een paar meter langs de steile helling naar beneden. Zowel voor als achter mij zie ik niemand. Ik voel onrust en onzekerheid. De metafoor met mijn leven is in de dichte mist opeens glashelder….

Read More

Pijn Paradox

De tranen staan in haar ogen. Ze wil antwoorden op mijn vraag waarvoor ze komt, maar ze kan het niet verwoorden. Alleen de gedachte al dat ze het uit moet spreken. De last op haar schouders, de pijn, zo heftig dat alleen haar tranen nog kunnen spreken. “We gaan het anders doen”, zeg ik. “Als je het goed vindt gaan we dit gesprek starten via jouw gevoel…”

Read More

Grote zwembad

Vrijdagochtend, Domodossola. Een klein dorpje in Italië. Hier zal ik de groep over een paar uur ontmoeten. Vijf mannen. Tourskiën in Italië. Digitale detox. Geen telefoon. Afgesneden van de buitenwereld. Volledig aangesloten op jezelf. Hoewel ik best redelijk kan skiën, ben ik sinds gisteren al gespannen. Zo’n gevoel in je buik; alsof er continu iets ronddraait. Je ademhaling in je keel, die tegelijkertijd net iets teveel dichtgeknepen wordt. Trek in eten, maar toch ook weer niet. Een kruising tussen nieuwsgierigheid en spanning. Misselijk… En toch ook weer niet. Onaangenaam gevoel. Het haalt me steeds uit het moment. Of juist niet…
Read More

Tijd van verlangslijstjes

“Maak jezelf niet belachelijk, heb jezelf lief”, een reactie die ik mocht ontvangen op de berichten die ik plaats. Ik neem aan vanuit een goede intentie. Tegelijkertijd met daarin een enorme tegenstelling. Mensen oordelen. Ik kan zeggen dat ze dat niet zouden moeten doen, maar ze dóen het. Ik doe het ook. Continu. Mijn oordeel over jou kan bij mij enorme weerstand veroorzaken. Of jouw oordeel over mij. Het kan je enorm veel energie besparen wanneer je inziet dát je oordeelt. En dat het jouw gedachten zijn en jouw gevoelens. Maar wat is er waar aan jouw gedachten, jouw oordelen? Hoe waar zijn jouw lijstjes? “Maak jezelf niet belachelijk”… Met andere woorden; doe wat ik normaal vind.

Read More

Ik sluit mijn ogen
De nacht dient zich aan
Ik voel me sterk
Vol vertrouwen
Energie om door te gaan