Grote zwembad

Vrijdagochtend, Domodossola. Een klein dorpje in Italië. Hier zal ik de groep over een paar uur ontmoeten. Vijf mannen. Tourskiën in Italië. Digitale detox. Geen telefoon. Afgesneden van de buitenwereld. Volledig aangesloten op jezelf. Hoewel ik best redelijk kan skiën, ben ik sinds gisteren al gespannen. Zo’n gevoel in je buik; alsof er continu iets ronddraait. Je ademhaling in je keel, die tegelijkertijd net iets teveel dichtgeknepen wordt. Trek in eten, maar toch ook weer niet. Een kruising tussen nieuwsgierigheid en spanning. Misselijk… En toch ook weer niet. Onaangenaam gevoel. Het haalt me steeds uit het moment. Of juist niet…

 

Ik sluit m’n ogen. Er is een gevoel van druk op m’n borst. Ik voel warmte. Een onaangename warmte… Dan doemt het beeld op. Ik zie een kleine jongen in een groot zwembad. Z’n moeder naast hem en de badmeester. Volgende week mag ik in dit grote koude bad verder zwemmen. Mijn triomfantelijke gevoel dat ik zojuist in het kleine warme bad had, omdat ik zoveel beter was dan de rest, is opeens een heel stuk afgenomen. De film spoelt door. Ik spring voor het eerst het grote bad in. Een hele rij ogen van onbekende kinderen die dit al veel vaker gedaan hebben, staren me aan. Althans, zo voelt het. Als ik in het water kom lijkt het alsof ik alles wat ik geleerd heb, vergeten ben. Wanneer ik bijna geen adem meer kan halen voel ik die grote haak onder m’n buik…. Ik faal. Ik kan het niet. Niet goed genoeg. Wanneer ik uit het water kom sluit ik achteraan in de rij en krijg een paar kurken om m’n middel. Verder niets….Zie je wel, niet goed genoeg.
Dit gaat over onzekerheid. Angst. Angst voor het onbekende. Angst voor het grote donkere zwembad.
Alles wat ik nodig had was een arm van de badmeester. Even wat persoonlijke aandacht; “Super goed gedaan voor de eerste keer. Niet erg als t de eerste keer niet gaat. Is bij iedereen vaak zo. Volgende keer gaat t beter. Let maar op! Je mag dit heel spannend vinden! Kom hier, high five en een knuffel….” De werkelijkheid was een stuk minder warm…
Nu kan je je die arm zelf geven. Kom, dan laat ik je zien hoe je dit doet. Hoe we t samen doen. Ik vind t ook spannend. En toch gaan we t doen. Geef me een knuffel. Gaan we samen….