Vrijheid is verkennen van grenzen (… en deze soms aanvaarden)

Terwijl m’n benen nog gewoon doorlopen voel ik een herkenbare pijn opkomen in de rechterzijde van mijn onderrug. Het is als een wekker die opeens afgaat. Mijn droom wordt wreed verstoord door dit signaal. Dit kan niet waar zijn… Het is bijna negen uur verder. Na 3 km zwemmen, 100km wielrennen, 35 km mountainbiken en 4000 hoogtemeters word ik na 5 km hardlopen wakker geschut en beland ik in de keiharde realiteit. De droom was om de Inferno te voltooien en op de Piz Gloria te finishen. Om een periode af te sluiten, zo had ik mij voorgesteld. Ik klim nog 5 km door en realiseer me dat het vandaag niet gaat gebeuren. Ter hoogte van Mürren ben ik klaarwakker, zo’n 15km onder de top. Ik was rustig en kon aanvaarden dat hier mijn grens lag. Tegelijkertijd besefte ik dat ik enorm veel had gewonnen; vrijheid. Vrijheid in mijn hoofd.

Waar je grenzen opzoekt, zal je jezelf tegenkomen. Als je nooit valt zal je nooit te weten komen of er meer in had gezeten. De kunst is om met volledig bewustzijn deze grenzen op te zoeken. Dat begint bij het stellen van doelen. Niet zomaar een doel. Nee, een diep verlangen. Jouw verlangen. Los van of het haalbaar zou zijn. Los van de oordelen en meningen van anderen. Los van je eigen overtuigingen. Je verlangen als richting. En dan, wanneer je je richting hebt bepaald, wanneer je jouw (liefst zo onrealistisch mogelijke) doel hebt vastgesteld…. Laat dan de vorm en het tijdstip los. En focus op het pad daar naartoe. Want op dat pad liggen de mooiste ervaringen.

Wanneer je alleen nog het doel ziet, ben je blind voor de ervaringen onderweg en mis je misschien wel een beleving die nóg waardevoller is. Blindstaren op de verwachting leidt meestal tot teleurstellingen. Door de vorm en het tijdstip los te laten kun je nog meer zien en ervaren wat er nog meer is.

Ja, ik heb verloren. Mijn doel niet gehaald. Desondanks heeft de weg daar naartoe me enorm veel opgeleverd. Op het fysieke vlak heb ik in 5 maanden meerdere grenzen verlegd, waar ik anders nooit toe in staat zou zijn geweest. Op het mentale vlak heeft het me laten zien dat ik onder zware omstandigheden in staat ben om mijn hoofd terug te brengen naar het moment zelf en letterlijk bocht na bocht de top te bereiken. Ook heeft het me laten zien dat ik naast het verleggen van grenzen, ook heb geleerd om grenzen te accepteren en te aanvaarden. Misschien heeft het moeten stoppen wel de meest waardevolle ervaring opgeleverd. Wanneer je je conditioneel nog prima voelt en in staat bent om door te gaan, maar je wordt belemmerd door een oude blessure, dan is dat zuur. De snelheid waarmee ik dit echter kon aanvaarden en accepteren; dat dit dus nog niet het moment was, heeft me doen beseffen dat ik veel heb geleerd. Namelijk dat ik ook het vermogen heb om me niet te verzetten tegen wat onvermijdelijk is. En dat levert enorm veel vrijheid op….

Ik wilde een periode afronden. Deze periode is blijkbaar nog niet ten einde en heb ik nog meer te leren. Hoe fijn is dat… Volgend jaar misschien wél het moment…

Doen wat ik verkondig. Ervaren waar ik voor sta en in geloof. Dat is hoe ik coach. Niet alleen uit boeken, maar vooral ook uit de praktijk. Voelen wat mensen door kunnen maken. Hoe diep je kan vallen, geen uitweg meer zien en toch altijd weer overeind komen en doelen stellen. En ervaren dat je ze kan bereiken. Verken met bewustzijn jouw grenzen, en je zult vrijheid ervaren.